Dierenartsengroep Rivierenland

Mok

Mok is een verzamelnaam voor huidproblemen aan het onderbeen. Meestal is de kootholte aangetast, maar de problemen kunnen zich ook meer aan de zijkanten van het been en meer naar boven laten zien. Witte benen lijken gevoeliger voor mokklachten. Ook zijn achterbenen vaker aangetast dan voorbenen.

Mok heeft zeer veel verschillende oorzaken. Dit betekent dus ook dat er nooit één therapie tegen mok kan bestaan! Vele soorten bacteriën, schimmels en mijten kunnen de klachten veroorzaken.

Vaak is er aan de buitenkant schade opgelopen, waardoor er (minuscule) wondjes ontstaan zijn. Dit kan veroorzaakt zijn door bijvoorbeeld aantikken, constante natte/vochtige ondergrond, planten(o.a. klaver), irriterende stoffen of boxbedding.

Friezen en Tinkers

Paarden met veel haar op de onderbenen, bijvoorbeeld Friezen en Tinkers, hebben meer kans op klachten, omdat vocht en modder makkelijk blijven hangen in de haren en zo huidirritatie veroorzaken.

Bij langdurige mokklachten kan de huid verdikken, ontstaat onderhuids vocht en kan het paard kreupel worden.

Eerste hulp bij mok bestaat uit het creëren van een droge ondergrond, de haren zo kort mogelijk geknipt/geschoren en het been voorzichtig wassen met lauwwarm water en betadinescrub en vervolgens goed droog deppen. In ernstige gevallen is het vaak nodig om het been in een betadineverband te zetten voor een of meerdere dagen.

In geval van een bacteriële oorzaak is het noodzakelijk om een afkrabsel te nemen. Op die manier is het mogelijk om een kweek en een gevoeligheidsbepaling uit te voeren en zo de best passende therapie te kunnen geven. Meer informatie hierover staat ook onder het kopje ‘laboratorium’. Wanneer de klachten heel heftig zijn, is het soms nodig om, behalve lokaal, ook systemisch (via de bloedbaan of in de spier) te behandelen met de juiste antibiotica.

Daarnaast is het mogelijk om huidbiopten te nemen bij afwijkende of langdurige klachten. Dit wordt onder lokale verdoving en een roesje gedaan. Dit wordt vervolgens opgestuurd naar het laboratorium.

Schimmels worden behandeld met een anti-schimmelmiddel, mijten met een anti-mijtenmiddel.

Duidelijk mag zijn dat een juiste diagnose en juiste therapie bij mok heel belangrijk zijn om het probleem op te kunnen lossen.
Dokter nooit zelf te lang door bij mokklachten; hoe langer de aandoening aanwezig is, hoe moeilijker het is om het been weer gezond te krijgen! Behalve een heftige lokale infectie kan mok ook leiden tot Einschuss.

Bij twijfel is telefonisch contact altijd mogelijk, zo kunnen we voor elk paard de beste therapie samenstellen.